(1) มอเตอร์ไฮดรอลิกต้องทำงานได้ทั้งสองทิศทาง และโครงสร้างภายในต้องสมมาตร ส่วนปั๊มไฮดรอลิกมักหมุนในทิศทางเดียว เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ ปั๊มส่วนใหญ่จึงมีโครงสร้างไม่สมมาตร เช่น ปั๊มเฟืองมักใช้ร่องระบายแรงดันแบบไม่สมมาตร ขณะที่มอเตอร์เฟืองต้องใช้ร่องแบบสมมาตร ร่องใบพัดของปั๊มใบพัดมักทำมุมเอียงกับโรเตอร์ ส่วนร่องใบพัดของมอเตอร์ใบพัดต้องจัดเรียงตามแนวรัศมี มิฉะนั้นใบพัดจะหักเมื่อหมุนย้อนทิศทาง แผ่นวาล์วของปั๊มลูกสูบแนวแกนมักมีโครงสร้างไม่สมมาตรเพื่อลดการเกิดคาวิเทชันและเสียงรบกวน ส่วนมอเตอร์ลูกสูบแนวแกนต้องใช้โครงสร้างสมมาตร
(2) ในการกำหนดโครงสร้างตลับลูกปืนและวิธีการหล่อลื่น มอเตอร์ไฮดรอลิกต้องทำงานได้ตามปกติในช่วงความเร็วที่กว้าง เมื่อมอเตอร์หมุนด้วยความเร็วต่ำมาก การใช้ตลับลูกปืนแบบฟิล์มน้ำมันพลวัตจะทำให้เกิดฟิล์มน้ำมันได้ยาก ในกรณีนี้ควรใช้ตลับลูกปืนเม็ดกลิ้งหรือตลับลูกปืนไฮโดรสแตติก ส่วนปั๊มไฮดรอลิกมักทำงานในช่วงความเร็วสูงที่กำหนด และความเร็วแทบไม่เปลี่ยนแปลง จึงไม่มีข้อกำหนดที่เข้มงวดเช่นนี้
(3) เพื่อเพิ่มแรงบิดเริ่มต้นของมอเตอร์ไฮดรอลิก แรงบิดที่ต้องการต้องมีการกระเพื่อมน้อย และโครงสร้างต้องมีแรงเสียดทานภายในต่ำ ดังนั้นมอเตอร์เฟืองจึงมีจำนวนฟันน้อยเท่าปั๊มเฟืองไม่ได้ ส่วนแรงขันล่วงหน้าในการชดเชยช่องว่างตามแนวแกนก็ต้องน้อยกว่าของปั๊มมาก เพื่อลดแรงต้านจากการเสียดทานและเพิ่มแรงบิดเริ่มต้น
(4) มอเตอร์ไฮดรอลิกไม่จำเป็นต้องมีคุณสมบัติดูดน้ำมันได้เอง แต่ปั๊มต้องมีคุณสมบัติพื้นฐานนี้ จึงไม่สามารถใช้มอเตอร์ไฮดรอลิกลูกสูบแนวแกนแบบสัมผัสจุด (ไม่มีสปริงที่ก้นลูกสูบ) เป็นปั๊มได้
(5) เมื่อปั๊มใบพัดทำงานโดยอาศัยการหมุนของโรเตอร์ แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางจะผลักใบพัดให้แนบกับสเตเตอร์เพื่อซีลน้ำมันและสร้างห้องทำงาน แต่หากนำไปใช้เป็นมอเตอร์ไฮดรอลิก ขณะเริ่มหมุนจะไม่มีแรงผลักใบพัดให้แนบกับสเตเตอร์ และห้องทำงานจึงปิดไม่ได้ ทำให้มอเตอร์เริ่มทำงานไม่ได้ ดังนั้นมอเตอร์ใบพัดต้องมีกลไกกดใบพัด เช่น สปริงแผ่นรูปหางนกหรือสปริงขด ซึ่งเป็นสิ่งที่ปั๊มใบพัดไม่จำเป็นต้องมี
