ตามบันทึกในกินเนสส์บุ๊กออฟเวิลด์เรคคอร์ด ประวัติของเรือยางย้อนกลับไปได้ถึงปี 880 ก่อนคริสตกาล เมื่อกษัตริย์อัสซีเรียที่ 2 ทรงสั่งให้ทหารเป่าลมเข้าไปในเรือหนังสัตว์ เพื่อให้ลอยข้ามแม่น้ำได้ ในจีนโบราณสมัยราชวงศ์ซ่งและหมิง ผู้คนก็ใช้เรือที่ทำจากหนังสัตว์ปิดผนึกและเป่าลมเพื่อข้ามแม่น้ำเช่นกัน
ในปี 1839 ดยุกแห่งเวลลิงตันได้ทดสอบทุ่นโป๊ะของเรือยางเป็นครั้งแรก ในปี 1840 โทมัส แฮนค็อก ชาวอังกฤษได้ออกแบบแพยาง และเขียนแนะนำผลงานไว้ในหนังสือ “The Origin and Process of British Natural Rubber” ซึ่งตีพิมพ์ในอีกหลายปีต่อมา ในปี 1844 กัปตันเรือของกองทัพเรือชื่อฮัลเก็ตต์ได้ออกแบบเรือยางทรงล้อ ซึ่งถูกนำไปใช้ในการสำรวจอาร์กติกหลายครั้ง
ในฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักร Z0DIAC และ RFD ได้เปิดตัวเรือยางสมัยใหม่รุ่นแรกตามลำดับ ในปี 1919 เรย์ ฟอสเตอร์ ผู้ก่อตั้ง RFD ได้ทดสอบเรือยางที่ทะเลสาบไวส์ลีในอังกฤษ และปรับปรุงแบบเรือในช่วงทศวรรษ 1930 นี่คือต้นแบบของแพชูชีพเป่าลมในเวลาต่อมา
ปิแอร์ออกแบบเรือยางทรงตัวยูเป็นลำแรกในปี 1937 และยื่นขอจดสิทธิบัตรแบบดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 1943 นี่คือรูปแบบพื้นฐานที่สุดของเรือยางเพื่อการกีฬาและสันทนาการที่ยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน เรือยางเป็นเรือน้ำหนักเบา เมื่อไม่ใช้งาน สามารถปล่อยลม ถอดแยกเป็นหลายส่วน พับเก็บ และขนส่งไว้ในรถได้ เมื่อต้องการใช้งาน ก็สามารถนำไปยังชายหาด สูบลม ติดตั้งอุปกรณ์ต่าง ๆ แล้วนำลงน้ำเพื่อแล่นเรือได้
เรือประเภทนี้มีผังภายในเรียบง่ายมาก และเรือส่วนใหญ่ไม่มีหลังคาคลุม พื้นเรืออาจจัดเป็นพื้นที่เรียบหรือเป็นห้องนักบิน โดยทั่วไปขับได้เพียง 2 ถึง 4 คน
