Eski çağlarda insanlar yaprakların ve ağaç gövdelerinin suda yüzdüğünü fark etti. Ancak yaprakların taşıyabileceği yükün çok az, ağaç gövdelerinin taşıyabileceği yükün ise çok fazla olduğunu gördüler. Gövde ne kadar kalınsa taşıyabileceği yük de o kadar ağırdı. Ayrıca defne biçimli ağaç gövdelerinin suda dengesiz olduğunu ve yuvarlandığını fark ettiler. Üzerlerine oturan insanlar dengede duramıyor, silindir biçimli gövdelerin üzerinde hiç hareket edemiyordu.
Bunun üzerine insanlar yuvarlak ağaç gövdelerini düzleştirmek için taş baltalar, taş keskiler, çekiçler ve başka aletler kullandı. Daha sonra odun işlemede ateş kullanmanın taş baltayla çalışmaktan daha kolay olduğunu keşfettiler. Gövdenin oyulması gerekmeyen kısımlarına kalın bir ıslak kil tabakası sürdüler, ardından çıkarılacak kısımları ateşle yaktılar.
Böylece yakılan kısım kömürleşiyor, ardından taş baltayla kesmek kolaylaşıyordu. Kanon bu şekilde başarıyla yapıldı.
1958’de Çin’in Jiangsu eyaletindeki Wujin ilçesinde üç kano gün yüzüne çıkarıldı. Araştırmalara göre bunlar, İlkbahar ve Sonbahar Dönemi ile Savaşan Devletler Dönemi’nden kalma kanolardı. 11 metre uzunluğunda, 0,9 metre genişliğinde ve 0,4 metre derinliğindeydiler. Günümüzde Çin Ulusal Müzesi’nde sergilenmektedirler.
Günümüzde uluslararası alanda “CANOE” terimi, KAYAK ve CANOE için kullanılan ortak bir ad hâline gelmiştir.
Günümüzde kano, modern insanların sıkça tercih ettiği bir su aktivitesi hâline geldi. Kısa sürede öğrenilebildiği için arabası olan arkadaşlar gezilere de götürebilir. Ayrıca son yıllarda çiftler doğayla yeniden buluşmaya yöneliyor. Kano; göllerde, vadilerde ve kıyılarda kürek çekmek için uygundur. Rüzgârın ve manzaranın tadını çıkarırken, hatta balık tutarken hem spor hem de dinlence amacıyla yapılabilir. Bu nedenle genç kuşak arasında büyük bir popülerlik dalgası yarattığı söylenebilir.
