ถ้าคลิปดังเปรี้ยงบนแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นได้ ก็ไม่เท่ากับมีชื่อเสียงและร่ำรวยหรอกหรือ? มีคนไม่น้อยที่คิดเช่นนี้ และเส้าจิ้งเหมี่ยวก็เป็นหนึ่งในนั้น
แม้ปีนี้เส้าจิ้งเหมี่ยวจะอายุ 50 ปี ซึ่งถือว่าเข้าสู่วัยที่ “รู้ชะตาชีวิต” แล้ว แต่แนวคิดล้ำสมัยและทันกระแสของเขาก็ไม่ด้อยไปกว่าคนหนุ่มสาว เส้าจิ้งเหมี่ยวมีภูมิลำเนาอยู่ในมณฑลตอนกลางของจีน ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ถนนซงซาน อำเภอเซี่ยผู่ จากการทำงานริมทะเลมาเป็นเวลานาน เขาจึงสนใจชีวิตและการทำงานของชาวประมงบนเรือในพื้นที่ชายฝั่งเป็นอย่างมาก
วิดีโอสั้น + ชีวิตชาวประมงกลางทะเล + ความสนใจส่วนตัว = คนดังบนอินเทอร์เน็ต
วันหนึ่ง เส้าจิ้งเหมี่ยวเกิดความคิดใหม่ที่น่าสนใจนี้ขึ้นมา จนตื่นเต้นเสียจนนอนไม่หลับทั้งคืน เขาจึงโทรหาเพื่อนสองคน คือไหลลู่สือและเหยียนเจวียน แล้วเล่าแนวคิดให้ฟัง ปรากฏว่าทั้งสองเห็นด้วยและสนับสนุนโดยไม่ลังเล ทั้งสามรอไม่ไหวแล้วที่จะเลือกสถานที่ วางฉาก เขียนบท และแบ่งหน้าที่กัน… แต่หากต้องการถ่ายทอดชีวิตของชาวประมงชายฝั่ง ก็จำเป็นต้องมีเรือประมง ซึ่งเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากที่ขาดไม่ได้
หัดขับเรือเพียงสองวัน แล้วก็ กล้า “ออกทะเล”
เพื่อซื้อเรือประมง เส้าจิ้งเหมี่ยวตระเวนหาทั่วทุกแห่ง จนในที่สุดก็พบชาวประมงคนหนึ่งในเมืองเซี่ยไป๋สือ เมืองฝูอัน ซึ่งยินดีขายเรือที่ใช้ทำมาหากินของตน เรือชนิดนี้พบได้ทั่วไปในทะเลใกล้ชายฝั่ง เป็นเพียงมอเตอร์เรือขนาดเล็กติดท้ายเรือไม้แบบดั้งเดิม ใช้แทนการพายด้วยไม้พายที่หมุนด้วยมือ เมื่อลงเรือ คนที่นั่งท้ายเรือเพียงคนเดียวก็สามารถบังคับเรือและควบคุมกำลังขับได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากจุดต่างสำคัญจากเรือไม้แบบดั้งเดิมคือมอเตอร์เรือขนาดจิ๋วที่ติดอยู่ท้ายเรือ คนท้องถิ่นจึงเรียกกันสั้น ๆ ว่า “มอเตอร์เรือติดท้าย”
ไม่นานทั้งสองฝ่ายก็ตกลงราคาซื้อขายกันทางโทรศัพท์ เมื่อผู้ขายทราบแนวคิดการถ่ายวิดีโอสั้นของเส้าจิ้งเหมี่ยว เขาก็ทาสี “มอเตอร์เรือติดท้าย” ใหม่ด้วยสีสันสดใส ราวกับเรือประมงของคนดังบนอินเทอร์เน็ตกำลังจะถือกำเนิดขึ้น
ฝึกทักษะขับเรือใน “หนึ่งวัน”
แต่ถ้าขับเรือไม่เป็นจะทำอย่างไร? สำหรับเส้าจิ้งเหมี่ยวผู้กล้าและไม่เคยมีประสบการณ์ขับเรือมาก่อน การไปเรียนทักษะจากผู้ชำนาญที่อาวุโสกว่าล่วงหน้าไม่ใช่เรื่องยาก ใช้เวลาเพียงสองวันก็ได้ “ทักษะการขับเรือ” มาแล้ว!
วันที่ 8 เมษายน ทั้งสามคนขับรถไปยังท่าเรือเซี่ยไป๋สือด้วยความตื่นเต้น หลังจัดการขั้นตอนซื้อขาย “มอเตอร์เรือติดท้าย” เรียบร้อย เส้าจิ้งเหมี่ยวก็สตาร์ตเครื่องยนต์และออกเดินทางตามเส้นทางนำทางที่แสดงบนโทรศัพท์ เป้าหมายคือท่าเรือกู่หลิงเสีย ถนนซงซาน ขณะนั้นเขารู้สึกเหมือนเป็นกัปตันผู้ห้าวหาญที่กล้าฝ่าคลื่นลม แม้ระหว่างทางจะต้องออกสู่ทะเลเปิดก็ตาม
“มอเตอร์เรือติดท้าย” แล่นอยู่กลางทะเล… เมื่อค่ำคืนมาเยือน ทะเลยามค่ำคืนสงบนิ่ง แต่เรือกลับขัดข้อง จึงจำเป็นต้องหยุดพัก
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังเกรงขามทะเลกว้างใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อต้องทอดสมอเป็นครั้งแรกกลางทะเลเวิ้งว้าง โชคดีที่คืนนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น
รุ่งเช้าวันถัดมา ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ทั้งสามก็รีบถอนสมอออกเดินทางทันที
เรือติดอยู่บนกองหิน , สิ้นหวัง รอความช่วยเหลือ
ทะเลยังคงเป็นทะเลผืนเดิม แต่สายลมที่โหมเข้ามาและคลื่นเบื้องหน้ากลับไม่อ่อนโยนอีกต่อไป ราวกับกำลังก่อตัวปั่นป่วนเหมือนม้าพยศ และยิ่งทวีความรุนแรงจนยากจะควบคุม
เส้าจิ้งเหมี่ยวบังคับ “มอเตอร์เรือติดท้าย” อย่างระมัดระวัง คำเตือนเกี่ยวกับการเดินเรือที่ผู้ชำนาญอธิบายไว้ยังคงผุดขึ้นมาในใจ แต่ลมและคลื่นที่เพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ กำลังทดสอบเขาอย่างต่อเนื่อง ราวกับผลักดันให้ถึงขีดจำกัดทางจิตใจ ไหลลู่สือและเหยียนเจวียนก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา จึงกังวลว่าจะยิ่งเพิ่มความกดดัน เลยพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอาการตื่นตระหนก ทว่าร่างกายที่เกร็งและมือที่กำแน่นก็เผยให้เห็นว่าพวกเขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่
ลมแรงขึ้นเรื่อย ๆ คลื่นก็ใหญ่ขึ้นทุกที
“มอเตอร์เรือติดท้าย” โคลงไปมารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เส้าจิ้งเหมี่ยวคิดว่าตนควบคุมไม่ไหวแล้ว ขณะนั้นมันแกว่งราวกับม้าพยศที่หลุดจากบังเหียน
เมื่อคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้ามา เส้าจิ้งเหมี่ยวก็หมดทั้งความกล้าและความมั่นใจที่จะบังคับ “มอเตอร์เรือติดท้าย” ต่อไป ทักษะเล็กน้อยที่เรียนรู้มาไม่อาจรับมือกับลมคลื่นที่โหมกระหน่ำได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เรือลอยไปตามคลื่นอย่างไร้ทางช่วยเหลือ
ทั้งสามคนหมดสิ้นกำลังใจ สิ่งเดียวที่ทำได้คือภาวนาเงียบ ๆ ในใจ ขณะนั้นเป็นเวลาเที่ยงวัน และดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าอยู่เหนือศีรษะ
โชคดีที่ “มอเตอร์เรือติดท้าย” ไม่ได้ลอยออกไปสู่ทะเล แต่ถูกคลื่นซัดไปติดอยู่บนแนวหินโสโครก
ดิ้นรนเอาชีวิตรอด
เมื่อทั้งสามเริ่มสงบลง พวกเขาวางแผนว่าจะรอให้ลมและคลื่นเบาลงก่อนจึงค่อยออกเรือ แต่เรือที่ติดอยู่บนแนวหินจะกลับออกไปได้อีกครั้งนั้น พูดง่ายแต่ทำยาก
พวกเขาพบไม้ไผ่ที่ถูกทิ้งไว้หลายลำ หวังจะใช้คานงัดตัวเรือให้ลอยขึ้น และออกสู่ทะเลเมื่อระดับน้ำขึ้น แต่ลองอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ เมื่อไร้หนทาง เส้าจิ้งเหมี่ยวที่เริ่มตั้งสติได้จึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือแบบในรายการ “เอาชีวิตรอดในป่า” เขานำเสื้อชูชีพสีส้มผูกไว้ที่ปลายไม้ไผ่ แล้วยืนอยู่ในซอกแนวหินเพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ หวังดึงดูดความสนใจจากเรือที่แล่นผ่านบริเวณใกล้เคียงหรือผู้คนที่ทำงานอยู่บนภูเขาไกลออกไป
แต่เนื่องจากบริเวณอ่าวอ้าวโข่วอยู่ห่างไกล จึงแทบไม่มีเรือแล่นผ่าน ส่วนภูเขาใกล้เคียงก็ไม่เหมาะแก่การทำเกษตรกรรม ทั้งสามจึงต้องรออยู่บนเรืออย่างยากลำบากเกือบสองชั่วโมง เห็นเพียงนกทะเลที่อยู่ไกล ๆ บินหากินเป็นครั้งคราว แต่ไม่พบวี่แววของเรือหรือผู้คน ทำให้ยิ่งสิ้นหวังขึ้นไปอีก
“โทร 110!” เส้าจิ้งเหมี่ยวไม่รอช้า รีบโทรแจ้งตำรวจขอความช่วยเหลือ
ข้อมูลแจ้งเหตุถูกส่งไปยังสถานีตำรวจป้องกันชายฝั่งลู่เซี่ยทันที เนื่องจากเหตุฉุกเฉินกลางทะเลมีลักษณะเฉพาะ หลังติดต่อเส้าจิ้งเหมี่ยวและเพิ่มบัญชี WeChat ของเขาแล้ว สถานีตำรวจป้องกันชายฝั่งลู่เซี่ยก็จัดเจ้าหน้าที่สามนายออกช่วยเหลือทันที โดยอาศัยประสบการณ์จากการกู้ภัยลักษณะคล้ายกันในอดีต เตรียมเครื่องมือที่จำเป็นและรีบรุดไปตามตำแหน่งที่แสดงในภาพหน้าจอ WeChat เจ้าหน้าที่ประเมินว่าเส้าจิ้งเหมี่ยวกับเพื่อนอีกสองคนอยู่ที่อ่าวอ้าวโข่วที่ไม่ทราบชื่อในหมู่บ้านเจียโถว เขตปกครองแห่งนี้ แต่ไม่มีเส้นทางไปถึง หลังปีนข้ามภูเขาหลายลูก ในที่สุดตำรวจก็พบสัญญาณขอความช่วยเหลือของเส้าจิ้งเหมี่ยว พวกเขาเดินไปตามเส้นทางบนภูเขาที่แทบไม่มีคนสัญจร ใช้ขวานสั้นที่พกติดตัวถางทางและฟันหญ้ากับพุ่มไม้เบื้องหน้า… ตำรวจใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะไปถึงจุดเกิดเหตุได้อย่างยากลำบาก
ในวินาทีที่ได้รับการช่วยเหลือ มีเพียงเส้าจิ้งเหมี่ยวกับเพื่อนทั้งสามคนเท่านั้นที่รู้สึกหลากหลายอารมณ์ที่สุด
เสียใจที่ออกเรืออย่างไม่ยั้งคิดหรือไม่?
กลัวที่ควบคุมเรือไม่ได้หรือไม่?
รู้สึกโชคดีที่เรือติดอยู่ใกล้ฝั่งหรือไม่?
รู้สึกหมดหนทางที่ช่วยตัวเองไม่ได้หรือไม่?
หรือรู้สึกขอบคุณที่ตำรวจเข้าช่วยเหลือ?
บางทีอาจมี และควรจะมี!
“การผจญภัย” ในทะเลสิ้นสุดลง
เนื่องจากขณะนี้เป็นช่วงสำคัญของการป้องกันและควบคุมโรคระบาด ตำรวจจึงตรวจสอบรหัสสุขภาพและรหัสการเดินทาง Minzhengtong ในโทรศัพท์มือถือก่อน เพื่อยืนยันว่าไม่มีผู้เดินทางมาจากพื้นที่เสี่ยงปานกลางและสูงเข้าสู่เขตปกครอง จากนั้นจึงนำขนมปังและน้ำดื่มมาให้เพื่อช่วยให้พวกเขาคลายความตื่นตระหนก สุดท้ายตำรวจนำทางพวกเขาเดินกลับตามเส้นทางที่เพิ่งเปิดไว้ ทั้งหมดเดินทางกลับอย่างยากลำบาก
ที่สถานีตำรวจป้องกันชายฝั่งลู่เซี่ย เส้าจิ้งเหมี่ยว ไหลลู่สือ และเหยียนเจวียนจับมือเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกครั้ง
ในโอกาสนี้ ตำรวจขอเตือนอย่างจริงจังว่า การเดินเรือในทะเลต้องระมัดระวัง และควรคำนึงถึงความปลอดภัยอยู่เสมอ
