Volgens gegevens in het Guinness Book of World Records gaat de geschiedenis van opblaasboten terug tot 880 v.Chr., toen koning Assyrië II zijn troepen opdracht gaf dierenhuiden op te blazen om er boten van te maken, zodat ze de rivier konden oversteken. In het oude China gebruikten mensen tijdens de Song- en Ming-dynastieën ook luchtdicht afgesloten, opgeblazen dierenhuiden om rivieren over te steken.
In 1839 voerde de hertog van Wellington de eerste pontontest met een opblaasboot uit. In 1840 ontwierp de Engelsman Thomas Hancock een opblaasbaar vlot. Hij nam een beschrijving van zijn werk op in het boek “The Origin and Process of British Natural Rubber”, dat enkele jaren later werd gepubliceerd. In 1844 ontwierp marinekapitein Halkett een wielvormige opblaasboot, die tijdens tal van Arctische expedities werd gebruikt.
In Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk brachten Z0DIAC en RFD achtereenvolgens de eerste generatie moderne opblaasbare rubberboten op de markt. In 1919 testte RFD-oprichter Ray Foster een opblaasboot op het Engelse meer Wisely en in de jaren 30 verbeterde hij zijn ontwerp. Dit was de voorloper van het latere opblaasbare reddingsvlot.
Pierre ontwierp in 1937 de eerste U-vormige rubberboot en vroeg op 10 augustus 1943 patent aan op dit ontwerp. Dit is tot op de dag van vandaag de meest eenvoudige uitvoering van opblaasboten voor sport en recreatie. De opblaasbare rubberboot is een licht vaartuig. Wanneer hij niet wordt gebruikt, kan de lucht eruit worden gelaten, kan hij in meerdere delen worden gedemonteerd, opgevouwen en in de auto worden vervoerd. Bij gebruik kan hij naar het strand worden gebracht, worden opgeblazen en van verschillende onderdelen worden voorzien, waarna hij te water kan worden gelaten.
De indeling van deze boot is bijzonder eenvoudig en de meeste boten hebben geen overkapping. Het dek kan vlak zijn of een cockpit hebben. Doorgaans biedt de boot plaats aan 2 tot 4 personen.
