Σύμφωνα με τα αρχεία του Βιβλίου Γκίνες, η ιστορία των φουσκωτών σκαφών ανάγεται στο 880 π.Χ., όταν ο βασιλιάς Ασσύριος Β΄ διέταξε τα στρατεύματά του να φουσκώσουν δερμάτινες βάρκες, ώστε να μπορέσουν να διασχίσουν το ποτάμι. Στην αρχαία Κίνα, κατά τις δυναστείες Σονγκ και Μινγκ, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν επίσης στεγανοποιημένα και φουσκωμένα δερμάτινα σκάφη για να διασχίζουν ποτάμια.
Το 1839, ο δούκας του Ουέλινγκτον πραγματοποίησε την πρώτη δοκιμή πλωτήρα φουσκωτού σκάφους. Το 1840, ο Άγγλος Thomas Hancock σχεδίασε μια φουσκωτή σχεδία και συμπεριέλαβε την παρουσίαση της εργασίας του στο βιβλίο «Η προέλευση και η επεξεργασία του βρετανικού φυσικού καουτσούκ», που εκδόθηκε αρκετά χρόνια αργότερα. Το 1844, ο πλοίαρχος του ναυτικού Halkett σχεδίασε ένα φουσκωτό σκάφος σε σχήμα τροχού, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε πολλές αποστολές στην Αρκτική.
Στη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Z0DIAC και RFD παρουσίασαν διαδοχικά την πρώτη γενιά σύγχρονων φουσκωτών λαστιχένιων σκαφών. Το 1919, ο ιδρυτής της RFD, Ray Foster, δοκίμασε ένα φουσκωτό σκάφος στη λίμνη Wisely της Αγγλίας και βελτίωσε το σχέδιό του τη δεκαετία του 1930. Αυτό αποτέλεσε το πρότυπο για τις μετέπειτα φουσκωτές σωσίβιες σχεδίες.
Το 1937, ο Pierre σχεδίασε το πρώτο λαστιχένιο σκάφος σε σχήμα U και στις 10 Αυγούστου 1943 υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για αυτό το σχέδιο. Πρόκειται για την απλούστερη εκδοχή των φουσκωτών σκαφών αναψυχής και άθλησης μέχρι σήμερα. Το φουσκωτό λαστιχένιο σκάφος είναι ελαφρύ. Όταν δεν χρησιμοποιείται, μπορεί να ξεφουσκώσει, να αποσυναρμολογηθεί σε διάφορα μέρη, να διπλωθεί και να μεταφερθεί στο όχημα. Όταν χρειάζεται, μπορεί να μεταφερθεί στην παραλία, να φουσκωθεί και να εξοπλιστεί με διάφορα εξαρτήματα, προτού ριχτεί στο νερό για πλεύση.
Η εσωτερική διάταξη αυτού του σκάφους είναι εξαιρετικά απλή και τα περισσότερα σκάφη δεν διαθέτουν σκέπαστρο. Το κατάστρωμα μπορεί να έχει επίπεδη διαμόρφωση ή να περιλαμβάνει πιλοτήριο. Συνήθως, μπορεί να μεταφέρει μόνο 2 έως 4 άτομα.
