In de oudheid ontdekten mensen dat bladeren en boomstammen op water konden drijven. Bladeren konden echter maar weinig gewicht dragen, terwijl boomstammen veel meer konden dragen. Hoe dikker de stam, hoe zwaarder de last die hij kon dragen. Mensen ontdekten ook dat een laurierachtige boomstam instabiel in het water lag en kon rollen. Je kon er niet stabiel op zitten en je kon je op de cilindervormige stam helemaal niet verplaatsen.
Daarom maakten mensen de ronde boomstammen met stenen bijlen, stenen dissels, hamers en ander gereedschap plat. Later ontdekten ze dat hout bewerken met vuur handiger was dan met een stenen bijl. Ze smeerden dikke, natte modder op de delen van de stam die niet uitgehold hoefden te worden en brandden vervolgens de delen die verwijderd moesten worden weg.
Zo werd het verbrande deel een laag houtskool. Daarna was het gemakkelijker om het met een stenen bijl weg te hakken. Zo maakten mensen met succes een kano.
In 1958 werden in het district Wujin in de Chinese provincie Jiangsu drie kano’s opgegraven. Volgens onderzoek dateren ze uit de periode van de Lente en de Herfst en de Strijdende Staten. Ze zijn 11 meter lang, 0,9 meter breed en 0,4 meter diep. Tegenwoordig zijn ze te zien in het Nationaal Museum van China.
Tegenwoordig is de term “CANOE” internationaal een verzamelnaam geworden voor KAYAK en CANOE.
Tegenwoordig is kanovaren een populaire wateractiviteit. Je hebt het snel onder de knie en vrienden met een auto kunnen de kano meenemen op uitstapjes. Bovendien keren stellen de laatste jaren terug naar de natuur. Kanovaren is geschikt op meren, in valleien en langs de kust. Je kunt het als sport of ontspanning beoefenen, terwijl je geniet van de wind en zelfs kunt vissen. Zo is kanovaren populair geworden onder de jongere generatie.
