Στην αρχαιότητα, οι άνθρωποι διαπίστωσαν ότι τα φύλλα και οι κορμοί δέντρων επέπλεαν στο νερό. Παρατήρησαν, όμως, ότι τα φύλλα μπορούσαν να μεταφέρουν πολύ μικρό βάρος, ενώ οι κορμοί πολύ μεγαλύτερο. Όσο πιο χοντρός ήταν ο κορμός, τόσο μεγαλύτερο βάρος μπορούσε να αντέξει. Διαπίστωσαν επίσης ότι οι κορμοί δέντρων με σχήμα δάφνης ήταν ασταθείς στο νερό και κυλούσαν, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να καθίσει σταθερά πάνω τους. Επιπλέον, ήταν αδύνατο να μετακινηθεί κανείς πάνω σε έναν κυλινδρικό κορμό.
Έτσι, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν πέτρινα τσεκούρια, πέτρινες σμίλες, σφυριά και άλλα εργαλεία για να ισιώσουν τους στρογγυλούς κορμούς. Αργότερα, διαπίστωσαν ότι η χρήση της φωτιάς ήταν πιο εύκολη από την επεξεργασία του ξύλου με πέτρινο τσεκούρι. Άλειφαν με παχιά στρώση υγρής λάσπης τα σημεία του κορμού που δεν ήθελαν να σκάψουν και έκαιγαν με φωτιά τα μέρη που ήθελαν να αφαιρέσουν.
Έτσι, το μέρος που καιγόταν μετατρεπόταν σε ένα στρώμα κάρβουνου, το οποίο μπορούσαν έπειτα να κόψουν πιο εύκολα με ένα πέτρινο τσεκούρι. Έτσι κατασκευάστηκε το κανό.
Το 1958, ανακαλύφθηκαν τρία κανό στην κομητεία Wujin, στην επαρχία Jiangsu της Κίνας. Σύμφωνα με την έρευνα, χρονολογούνται στις περιόδους της Άνοιξης και του Φθινοπώρου και των Εμπόλεμων Κρατών, έχουν μήκος 11 μέτρα, πλάτος 0,9 μέτρα και βάθος 0,4 μέτρα. Σήμερα φυλάσσονται στο Εθνικό Μουσείο της Κίνας.
Σήμερα, διεθνώς, ο όρος «CANOE» χρησιμοποιείται ως γενικός όρος για τα KAYAK και τα CANOE.
Σήμερα, το κανό έχει γίνει μια δημοφιλής δραστηριότητα στο νερό για τους σύγχρονους ανθρώπους. Μαθαίνεται γρήγορα, ενώ όσοι έχουν αυτοκίνητο μπορούν να το πάρουν μαζί τους στις εκδρομές. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, τα ζευγάρια στρέφονται ξανά στη φύση. Το κανό είναι κατάλληλο για κωπηλασία σε λίμνες, κοιλάδες ή κατά μήκος των ακτών. Μπορεί να αποτελέσει αθλητική ή ψυχαγωγική δραστηριότητα, ενώ απολαμβάνει κανείς το τοπίο και ακόμη και το ψάρεμα. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι έχει πυροδοτήσει ένα κύμα δημοτικότητας στη νεότερη γενιά.
